Chciałam dzisiaj opowiedzieć o postaci wyjątkowej, o której często ostatnio myślę. O José Mujica. Urugwajskim rolniku, ekologu, polityku (prezydent w latach 2010-2015), byłym rewolucjoniście. Wiele mówi się dzisiaj o autentyczności, byciu sobą. José Mujica jest idealnym przykładem człowieka swobodnego, naturalnego, którego chce się słucha bez przerwy. Nie zgrywa się, mówi używając prostych, ale pełnych treści słów. Zachęcam do obejrzenia tego video: https://www.youtube.com/watch?v=4GX6a2WEA1Q
A poniżej tłumaczenia kilku akapitów-lekcji, które zwróciły moją szczególną uwagę:
01:19 -> 01.30
Nasz sposób życia, nasze wartości są wyrazem społeczeństwa, w którym przyszło nam żyć.I mocno się tego trzymamy. Spędziłem ponad 10 lat w samotności, w więzieniu. Siedem lat bez przeczytania ani jednej książki. I miałem dużo czasu aby myśleć. I oto co odkryłem:
01:56 -> 02:47 O UMIARZE
Albo dajesz radę żyć szczęśliwie mając niewiele, z lekkim bagażem, bo szczęście jest w środku, w Tobie, albo nie osiągasz nic. To nie jest pochwała biedy, to pochwała umiaru. Ale jako, że wynaleźliśmy społeczeństwo konsumpcyjne, to ekonomia musi rosnąć, bo tragedia jeśli nie… Wynaleźliśmy górę zbędnych potrzeb, w której trzeba wyrzucać – trzeba żyć kupując i wyrzucając. A to co wydajemy, to nasz czas. (Lub to czym płacimy, jest nasz czas)
02:49 -> 03:20 O CZASIE
Bo kiedy ja coś kupuję, albo Ty, nie kupujesz tego pieniędzmi, kupujesz to wydając czas, który spędziłeś aby te pieniądze mieć. Ale z tą różnicą, że jedynym, czego nie można kupić za pieniądze jest życie. Życie się zużywa. I jest godnym politowania zużyć życie aby stracić wolność.
Życie się zużywa. I jest godnym politowania zużyć życie aby stracić wolność.
José Mujica
07.05 -> 09:46 O PODNOSZENIU SIĘ I DOŚWIADCZANIU ŻYCIA
Natura człowieka jest tak stworzona, że więcej uczy się z bólu niż łatwizny. To nie znaczy, że polecam drogę bólu. Chcę powiedzieć, że można upaść i podnieść się, i zawsze warto zaczynać od nowa raz, tysiąc razy, póki człowiek żyje. To jest najważniejsza życiowa lekcja. Pokonani są ci, którzy przestają walczyć. A przestać walczyć, to przestać marzyć. Walczyć, marzyć, upadać, zderzać się z rzeczywistością – to nadaje egzystencji sens.
Nie można żyć żywiąc urazę. Mojego bólu, którego doznałem w życiu nikt nie uzdrowi. Nikt mi nic nie zwróci. Trzeba nauczyć się nosić blizny, bagaż i iść do przodu, patrząc ku przyszłości. Jeśli poświęcę się lizaniu ran, nie ruszę to przodu. A dla mnie życie jest tym, co przede mną. Tym co ma znaczenie jest jutro. Ciągle mi powtarzają, że trzeba pamiętać aby nie powtarzać błędów. Ja znam stworzenie ludzkie! To jedyne zwierzę, które zderza się 20 razy z tym samym kamieniem. A każde pokolenie uczy się z doświadczenia, a nie z tego co przeżyli inni. Nie idealizuję za bardzo człowieka. Czego można nauczyć się z doświadczenia innych? Uczymy się dzięki temu co nam się przydarza. Taka jest moja wizja życia.
A jaka jest Twoja wizja życia? Po co tutaj jesteś?